Steeds vaker worden we geconfronteerd met gezins- of familiedrama's. Steeds meer stellen we vast dat deze drama's kaderen in een (echt)scheidingsproblematiek. En helaas moeten we ook vaststellen dat kinderen hierbij meestal de inzet zijn.

Op deze pagina brengen verslag over de gezinsdrama's die de media halen, en proberen we dieper in te gaan op de achtergronden en trachten we mogelijke adviezen aan te reiken ter voorkoming van dergelijke drama's.

Belangrijkste oorzaken en aanleidingen zijn:

-een manklopende omgangsregeling
-een niet verwerkte scheiding (emotioneel)
-afgunst - haat - jaloezie
-(te)hoge onderhoudsuitkeringen
-depressie
-geen of gebrek aan professionele begeleiding of hulpverlening
-alcohol- of drugverslaving
-moeilijke of (te) langdurige gerechtelijke procedures
 

Scheiding mogelijk motief familiedrama Haarlem
De politie denkt dat relationele problemen het motief zijn geweest voor een 32-jarige man uit het Nederlandse Haarlem om vandaag eerst zijn schoonmoeder en daarna zijn twee jongens van 4 en 6 jaar oud en zichzelf te doden.

Tijdens een persconferentie naar aanleiding van het gezinsdrama zeiden burgemeester Bernt Schneiders van Haarlem en politiedistrictchef Peter Holla dat de vader nog steeds getrouwd was met de moeder van de twee kinderen, maar dat er problemen waren in de relatie. Volgens de politie stond het stel op scheiden.

Om 14.08 uur kreeg de politie een melding dat een 58-jarige vrouw zou zijn gedood. In de woning aan de Kritzingerstraat vonden zij het lijk van de vrouw. Omwonenden vertelden de politie dat de 32-jarige schoonzoon van de vrouw met zijn twee zoontjes was vertrokken. Niet veel later kwam de melding binnen dat de man met zijn twee kinderen op de spoorwegovergang in Haarlemmerliede voor de trein was gesprongen.

De moeder van de kinderen en vrouw van de man was niet thuis tijdens het drama. De politie deed geen mededelingen over hoe de 58-jarige vrouw om het leven is gekomen. De vrouw was op haar kleinkinderen aan het passen. (belga)

Bron: Het Laatste Nieuws 12-03-07 20u42

nvt - Is er leven na een gezinsdrama? ,,Ja'', zegt Valerie Zerck (40) uit De Panne. Einde 2005 pleegde haar man zelfmoord nadat hij eerst hun drie kinderen Laura (9), Gauthier (7) en Audrey (5) had gedood. ,,Maar het is een leven met een gat. Wat ik ook probeer, ik krijg dat nooit meer gevuld.''

Ik troost mij soms met de gedachte dat het allemaal nog erger had kunnen zijn. Mijn kinderen hadden kunnen verdwijnen, zodat ik nooit zou hebben geweten wat er met hen gebeurd was. Of ze hadden kunnen lijden voor hun dood. Dat is nu niet gebeurd. Ze zijn alledrie met één schot gedood. En ik weet zeker dat hij ze vooraf verdoofd heeft. Hij had zijn moeder gebeld om te vragen hoe hij wentelteefjes moest maken. Waarschijnlijk heeft hij het verdovingsmiddel daarin gedaan. Geneesmiddelen had hij genoeg in huis.''

Het is een van de weinige keren tijdens het gesprek dat Valerie Zerck naar haar ex-man Raoul Lhoir verwijst. Ze zwijgt over hem, alsof hij nooit bestaan heeft. ,,Bewust. Ik denk niet meer aan hem. Ik heb vrijwel direct beslist dat ik mijzelf niet zou laten kapotmaken door haat. Ik heb mijn gevoelens tegenover hem proberen te bannen. Ik heb hem gewist. Een kennis heeft mij ooit gevraagd of ik voor hem bid. Maar neen, dat kan ik niet. Voor hem bidden is een stap te ver.''

Valerie Zerck vindt nochtans veel steun in haar geloof. Het neemt de pijn niet weg, maar het geeft haar wel kracht. ,,De overtuiging dat dit leven niet het einde is helpt mij. Ik geloof dat er nog een leven komt dat ik ooit ook zal kennen en waarin ik mijn kinderen zal terugzien. Zoals ik hen nu ook al af en toe in mijn dromen terugzie. In het begin waren het alleen nachtmerries, gruwelijke dromen vol pijn en bloed. Maar geleidelijk aan werden ze vrolijker. Nu komen de kinderen in mijn dromen zelfs met mij praten. Eén voor één. Nooit samen. Vreemd, hé? En nog vreemder is dat ze geleidelijk aan ook ouder worden. Ze groeien voort.''

Terwijl ze vertelt, glimlacht ze af en toe. Heel soms lacht ze zelfs. Maar dan volgt er altijd een verontschuldiging. Alsof ze zich schuldig voelt voor elke schijn van levensvreugde. ,,Mensen begrijpen het niet als ze mij soms eens zien lachen. Het lijkt wel alsof dat verboden is. Ik zie het aan hun blikken, ik hoor het hen denken. Mensen verwachten dat ik niet meer kan lachen. Ze verwachten dat ik onder de medicamenten zit, een wrak ben, zelfmoord pleeg zelfs. Ik begrijp die reactie. Maar ik ben niet zo. Ik heb geleerd dat ik sterk moet zijn, dat ik voort moet.''

Ze is ook opvallend snel gestopt met het innemen van kalmeermiddelen. ,,De eerste weken kon ik natuurlijk niet anders. Maar na drie maanden ben ik op eigen houtje beginnen afbouwen. Eerst nog een halfje, dan een kwartje, dan niets meer. Ik wilde de realiteit niet verstoppen achter een roes. Ik wilde de werkelijkheid in de ogen kijken, de confrontatie aangaan.''

Niet dat ze huppelend door het leven gaat. ,,Natuurlijk niet. Er zijn momenten dat het enorm moeilijk gaat. Er is een periode geweest dat ik 's morgens niet eens de fut vond om mijn bed uit te komen. Of dat ik niet verder kwam dan de zetel en mij dan daarin neerplofte. Maar mijn vriend heeft mij toen een enorme schop tegen mijn achterwerk gegeven. Er zijn harde woorden gevallen, die veel pijn gedaan hebben. Maar ze hebben mij wel geholpen om mijn leven weer in handen te nemen.''

Aan de rand van de krater

,,Sinds de dood van mijn kinderen zit er wel een enorm gat in mijn leven'', zegt Valerie Zerck. ,,Er is een krater geslagen en die krijg ik nooit meer gevuld. Soms zijn er van die dagen dat ik aan de rand van die krater sta, en zin heb om erin te springen. Andere dagen sta ik verder weg van die krater. Maar ook dan is hij er. Hij is er altijd.''

Mensen vragen haar nog geregeld hoe het er nu mee gaat. Goede vrienden krijgen het echte antwoord. En dat varieert van dag tot dag. Anderen blokt ze af met een handig: ,,Het moet wel.'' Want: ,,Wat moet ik anders zeggen?''

Wat niemand te zien krijgt, zijn haar tranen. Die spaart ze voor de momenten dat er niemand in de buurt is en ze zich zonder toeschouwers kan laten gaan. Of voor bij de psychologe waar ze sinds kort naartoe gaat. ,,Ik laat het schild rond mij niet gemakkelijk zakken. Maar als het eens gebeurt, dan is er geen houden meer aan. Dan is het alsof de sluizen openstaan. Echt, dat wil je niet meemaken.'' Ze glimlacht. ,,Sorry.''

Een van de onverwachte moeilijkheden waarmee ze te kampen kreeg, was het gevoel van nutteloosheid. Haar hele leven draaide rond de zorg voor haar drie kinderen. Gemakkelijk was het lang niet altijd, want de kleine Gauthier leed aan autisme. Maar ze deed het met plezier, het gaf haar leven zin. Haar man had haar trouwens onder druk gezet om haar leven ten dienste te stellen van het gezin en haar job als lerares Frans op te geven. ,,En plots vielen die kinderen weg. Ik had niets meer te doen. Ik was ook niets meer. Dat gevoel heeft aangesleept tot ik besefte dat ik mijn leven weer moest opvullen, dat ik iets moest zoeken om mijn handen en mijn hoofd bezig te houden. Daarom ben ik naar het instituut gestapt waar Gauthier school had gelopen. Ik ging er vragen of ze mijn hulp niet konden gebruiken. Ik wist hoe ik moest omgaan met autistische kinderen en ik wilde die ervaring nuttig gebruiken. Sindsdien ga ik twee halve dagen per week helpen als vrijwilliger. Iedereen geholpen.''

Het is soms wel confronterend. Zoals die eerste dag, toen een van de jongetjes op haar afkwam en zei: ,,Goeiedag, mama van Gauthier''. En er was dat andere jongetje dat elke woensdag kwam vragen ,,of Gauthier nu al een beetje beter was''.

,,Ik heb de directie toen gevraagd hoe ik daarmee moest omgaan, want ik had geen idee wat ik moest antwoorden. Op hun vraag heb ik hem gezegd dat hij toch wel wist dat Gauthier dood was. Het werkte. Hij heeft zijn vraag nadien nooit meer gesteld. Het lijkt wel alsof hij het pas kon geloven toen ik het hem zelf bevestigde.''

Het waarom van Nijvel
De jongste dagen heeft ze het nieuws over het gezinsdrama in Nijvel gevolgd via de televisie. ,,Ik zap niet weg als er weer zo'n drama op het nieuws is. Ik wil weten waarom iemand zoiets doet, wat iemand zover drijft. Maar al die randinformatie interesseert mij niet. Ik heb geen zin in interviews met de buren, want die weten toch niet wat er aan de hand is. Dat weten alleen de rechtstreeks betrokkenen.''

Wat haar man betreft, kent ze het antwoord op die vraag. Raoul Lhoir was heel obsessief. Hij beschouwde zijn vrouw als zijn bezit en behandelde haar ook zo. De kinderen waren zijn pressiemiddel om haar aan zich te binden. ,,Hij zei geregeld dat hij de kinderen zou vermoorden als ik hem zou verlaten. En zo is het ook gegaan. Het was pure wraak omdat ik was weggegaan. Toen de kinderen een weekend bij hem op bezoek waren, heeft hij gedaan wat hij voordien al zo vaak had aangekondigd: hij heeft de kinderen vermoord. En mij heeft hij laten leven omdat ik dan langer zou lijden.''

Ze weet dat het raar kan klinken, maar eigenlijk was het niet eens een echte verrassing toen ze het vreselijke nieuws te horen kreeg. ,,Een deel van mij is altijd blijven denken: het zal wel niet gebeuren. Maar een ander deel wist dat hij niet zomaar dreigde, maar ook in staat zou zijn het echt te doen. Hij was zo, hij deed altijd wat hij zei. Ik heb mijn best gedaan om uit zijn buurt te blijven en ook de kinderen uit zijn buurt te houden. Maar dat was praktisch en wettelijk gewoon niet mogelijk. Ik kon niet anders dan de kinderen af en toe bij hem op bezoek laten gaan.''

Begin oktober 2005 gebeurde wat ze al zo lang vreesde. Raul Lhoir schoot de drie kinderen dood. Ze kregen elk een kogel in het hoofd, terwijl ze naast elkaar op bed lagen. Nadien legde hij zichzelf op hun lichamen en schoot hij ook zichzelf dood.

,,Het was te vermijden'', denkt Valerie nog altijd . ,,Zoals ook veel andere gezinsdrama's te vermijden zijn. Ik spreek mij niet uit over het geval in Nijvel. Maar ik durf wel te zeggen dat er te weinig preventief wordt ingegrepen. Ik ben ervan overtuigd dat er voor een gezinsdrama altijd signalen uitgestuurd worden. Het komt er alleen op aan die tekens juist te interpreteren. En daar loopt het vaak fout in België. Het is toch niet normaal dat er in dit land zoveel gezinsdrama's gebeuren.''

Spullen leven voort
Voor Valerie Zerck maakt het allemaal niets meer uit. Het is te laat. Ze moet verder zonder haar kinderen en daar valt niets meer aan te veranderen. Ze kan alleen nog haar dagelijkse gevecht tegen de herinneringen voeren. ,,Want wat je ook doet, overal duiken de herinneringen op. Als ik ga winkelen en ik passeer de gang met de schoolkoeken die ik vroeger kocht, dan zijn ze er. Onlangs ging ik zwemmen en stootte ik daar op de klas waar Laura vroeger deel van uitmaakte. In de kerk zat ik een tijdje geleden naast een jongetje dat zijn communie ging doen. Audrey had dat normaal ook moeten doen nu. En zo is er altijd wel iets.''

Andere ouders die een kind verloren hebben, zorgen ervoor dat de slaapkamer en de spulletjes van hun kind onaangeroerd blijven. Jarenlang soms. Valerie niet. ,,Ik heb alleen de foto's bewaard, en een paar tekeningen en speciale spullen. Maar niet veel. Het zit allemaal veilig opgeborgen in een klein kastje. Nu kijk ik daar niet in, maar ik weet wat erin zit en ik weet dat ik er altijd in kan kijken als ik dat zou willen. De rest van hun kleren en speelgoed heb ik weggegeven. Ik wilde niet dat die dingen samen met hen zouden sterven. Ik wilde dat andere kinderen er plezier aan zouden beleven, dat ze zouden voortleven. Laura, Gauthier en Audrey hebben er toch niets meer aan.''

Bijna anderhalf jaar is er verstreken sinds de dood van haar kinderen. Valerie heeft de kans gehad om terug te keren naar haar geboortestreek in de buurt van Bergen, maar ze heeft beslist om aan de kust te blijven. Ze verbouwt er een huis. Ze probeert er - zo goed en zo kwaad als het gaat - voort te leven. Soms lukt dat. Soms niet. Sommige mensen weten wat haar overkomen is. Anderen weten het niet. En ze voelt ook lang niet altijd de behoefte om het te vertellen. Als iemand haar vraagt of ze kinderen heeft, dan zegt ze gewoon: ,,Ik heb er drie gehad''.

Bron: Het Volk - Steven De Bock 03-03-2007

,,Extreem depressieve moeders niet toerekeningsvatbaar''

nvt - De strafadvocaat Jef Vermassen bestudeerde in zijn boek Moordenaars en hun motieven (2004) negentig gevallen van kindermoorden. In de helft daarvan was de moeder de dader, vijftien kinderen werden door beide ouders gedood, twaalf door hun vader.

Volgens Vermassen zijn er twee steeds terugkerende motieven voor een ouder om zijn kind of kinderen van het leven te beroven. ,,Het eerste motief is wraak. Een gescheiden man gunt zijn ex-vrouw het geluk niet en doodt het kind, om de moeder te treffen. En hij pleegt zelfmoord om zijn straf te ontlopen. Dat is niet het gros van de gevallen.'' Het tweede motief bij kinderdoding, is de wens van de moeder om uit het leven te stappen. Vermassen: ,,De vrouw neemt de kinderen mee de dood in, omdat ze zichzelf laf zou vinden als ze de kinderen zou laten leven.''

,,Normaal redenerende mensen kunnen een dergelijke daad bijna onmogelijk begrijpen. Maar dat is omdat moeders die hun kinderen doden, doorgaans zo extreem depressief zijn dat ze het leven door een heel verwrongen bril zien.'' ,,Ze zien de zin van het leven niet meer. Alles is negatief. Het leven heeft voor hen geen enkele waarde meer. Ze willen eruit stappen. Dan denken ze aan de gevolgen van die beslissing voor hun kinderen en besluiten ze hun kinderen mee te nemen.'' ,,Die vrouwen denken helaas niet normaal. Het is de paradox van de kinderdoding, maar die moeders zien hun kinderen graag. Ik heb een vrouw verdedigd die haar kind had gedood en het lichaam daarna mooi had opgebaard, zelfs het communiekleedje had aangetrokken.'' ,,Die moeders denken: als ik er niet meer ben, is er ook voor mijn kinderen geen enkele toekomst meer. Er is natuurlijk wel een toekomst voor die kinderen, maar die vrouwen redeneren niet helder. Ze handelen niet uit lafheid, of uit haat tegen hun kinderen, veeleer het tegendeel.''

Uitzonderlijk geweld
Ook de mislukte zelfmoordpoging is herkenbaar. ,,Soms heeft de moeder geen agressie meer over om zichzelf te doden, nochtans haar eerste doel. Of ze voelt in dit geval lijfelijk de pijn van de messteken. Dat klinkt hard, ik weet het.''Dat een vrouw kiest voor een gewelddadige manier is wel uitzonderlijk. ,,Het zijn vooral mannen die naar vuur- en steekwapens grijpen. Vrouwen gaan hun kind veeleer verdoven en dan pas doden.'' Vrouwen zoals in Nijvel worden doorgaans ontoerekeningsvatbaar verklaard. ,,Ze hadden op het ogenblik van de feiten geen besef over de gevolgen van hun daden.''

Bron: Het Nieuwsblad - (fvg) 01-03-2007

Depressieve moeder vermoordt haar vijf kinderen in Nijvel

Verbijstering in Nijvel: een moeder heeft er eigenhandig haar vijf kinderen omgebracht met een mes. Het drama werd gistermiddag ontdekt. De levenloze lichamen van Yasmine (14), Norah (12), Myriam (10), Mina (8) en de enige zoon Mehdi (4) lagen in bed. De hartsvriendin van Geneviève Lhermitte had een wanhoopsbrief ontvangen en verwittigde meteen de politie, maar die kwam te laat. De moeder probeerde zelfmoord te plegen.

De vijf kinderen werden gisteren gevonden in een kamer op de verdieping van de woning. De moeder ligt in het ziekenhuis, maar is buiten levensgevaar. De vader van het gezin die in de farmaceutische sector werkt, was op zakenreis op het moment van de feiten. Hij werd op de hoogte gebracht en psychologisch opgevangen bij zijn aankomst in de luchthaven van Zaventem.

Ook de hulpdiensten en politie-agenten die als eerste bij het familiaal drama ter plekke kwamen, krijgen psychologische steun. De moeder liet een afscheidsbrief achter voor een vriendin. De Procureur des Konings verklaarde dat de moeder in behandeling was voor een depressie waarvan de oorzaken nog niet exact gekend zijn.

Een onderzoek is geopend. Eén element trok de aandacht van de onderzoekers die gisteren het huis onderzochten. Twee keer werd er op de voordeur ’bel de politie’ geschreven.

In de omgeving zijn de gebeurtenissen onbegrijpbaar. De familie zou goed geïntegreerd zijn in de buurt. De kinderen liepen allemaal school in Nijvel en de vader had een goede professionele situatie. De lichamen van de vijf kinderen werden met een lijkwagen weggevoerd. Het parket van Nijvel organiseert mogelijk vandaag een persbijeenkomst in verband met de vorderingen van het onderzoek.

Bron: Het Nieuwsblad - 01-03-2007

Onbegrip over familiedrama  - Vijf kinderen komen om bij familiedrama

BRUSSEL - De vijfvoudige kindermoord die gistermiddag in Nijvel werd ontdekt, blijft nog steeds onverklaard. In Nijvel zijn toen de lichamen van vijf kinderen gevonden. Ze zouden zijn omgebracht door hun moeder die achteraf zelfmoord probeerde te plegen.
De vrouw probeerde vervolgens zelfmoord te plegen alvorens ze zelf de hulpdiensten waarschuwde. De vijf kinderen, vier meisjes en een jongen, waren tussen drie en veertien jaar oud. De vijf kinderen werden gevonden in een kamer op de verdieping van de woning. De moeder ligt in het ziekenhuis, maar is buiten levensgevaar. De vader van het gezin die in de farmaceutische sector werkt, was op zakenreis op het moment van de feiten. Hij werd op de hoogte gebracht en psychologisch opgevangen bij zijn aankomst in de luchthaven van Zaventem.
Ook de hulpdiensten en politie-agenten die als eerste bij het familiaal drama ter plekke kwamen, krijgen psychologische steun.
Eén element trok de aandacht van de onderzoekers die woensdag het huis onderzochten. Twee keer werd er op de voordeur 'bel de politie' geschreven.
De buurtbewoners reageren ontzet. De familie zou goed geïntegreerd zijn in de buurt. De kinderen liepen allemaal school in Nijvel en de vader had een goede job.

Afscheidsbrief
De moeder bevond zich in een ,,uiterst verwarde situatie''. Dat blijkt uit de analyse van de afscheidsbrief die de vrouw schreef aan een vriendin, zegt de woordvoerder van het parket van Nijvel, Bernard Goethals.
De moeder zou een depressie gehad hebben, waarvoor ze een psychologische behandeling kreeg. Toch is het voor het parket tot op heden nog onduidelijk wat de exacte redenen waren voor haar daad.
Als haar daad beraamd was en als ze verantwoordelijk wordt geacht voor haar daden, kan de vrouw beschuldigd worden van moord, aldus de woordvoerder.
Bron: Het Nieuwsblad - 01-03-2007 (belga)

Een lange lijst familiedrama's

Familiedrama's zijn niet uitzonderlijk. Dat een moeder haar vijf kinderen vermoordt, is dat wel.

25-02-2007 - Vijftiger doodt echtgenote van wie hij zou scheiden

HOUFFALIZE - Een 52-jarige landbouwer uit Tavigny bij Houffalize die van zijn echtgenote zou scheiden, heeft zijn vrouw zondagochtend om het leven gebracht. Hij diende haar verschillende messteken toe. De man liep zelf lichte verwondingen op toen de nieuwe partner van zijn vrouw hem aanviel. Hij is nog niet aangehouden aangezien hij nog in het ziekenhuis verblijft. De dader diende zijn echtgenote zondagochtend in een hangar bij hun woning vijf à zes messteken toe, onder meer in de keel en de onderbuik. Het 46-jarige slachtoffer liet daarbij het leven. Dat meldt het parket van Marche-en-Famenne.

De nieuwe partner van de vrouw, die van de feiten op de hoogte werd gebracht, hield de man in bedwang tot de ordediensten ter plekke waren. Het echtpaar, dat in een moeilijke scheiding verwikkeld was, heeft twee kinderen. De echtgenoot kon niet verdragen dat de vrouw een deurwaarder had laten komen om vast te stellen dat de man een minnares had.Na de feiten kwamen de substituut van het parket van Marche-en-Famenne en een wetsdokter ter plaatse.
 
16-12-2006 - Vader schiet dochtertje dood en pleegt zelfmoord

Ans - Een vader uit het Waalse Ans bij Luik heeft gisterochtend zijn dochtertje doodgeschoten en zelfmoord gepleegd omdat zijn nieuwe vriendin hem had gedumpt.
Het gezinsdrama speelde zich af bij de man thuis. De 34-jarige vader leefde gescheiden van zijn vrouw en had sinds donderdag het hoederecht over hun dochter. Donderdagnacht sloegen zijn stoppen door. De man schoot zijn dochtertje neer van kortbij. Het meisje was op slag dood. Daarna schoot de man zichzelf door het hoofd. Hij werd nog naar het ziekenhuis gebracht, waar hij overleed. (belga)


11-06-2006 - Wanhopige vader laat alleen zoontje (1) leven - Man doodt ex en dochtertje met mes en pleegt zelfmoord

In Stekene in Oost-Vlaanderen heeft een man gisteren zijn ex-vrouw (31) en hun dochtertje van drie jaar gedood. Hun ander kind, een jongetje van anderhalf jaar, liet Andy Roelandt (35) leven. Daarna pleegde hij zelfmoord. Wat gisteren de stoppen deed doorslaan bij Andy Roelandt, is niet duidelijk. Maar de omstandigheden wijzen in de richting van een gezinsdrama. Andy Roelandt en Petra Maras leefden al een tijdje niet meer samen. Hij was sinds de breuk weer bij zijn ouders in Lokeren gaan wonen. Petra Maras werkte sinds kort in de plaatselijke supermarkt Cado. Het waren haar ouders die er gisterochtend kwamen winkelen en zich ongerust maakten omdat ze om 9 uur niet op haar werk was. Petra's baas ging daarop bij het jonge gezin thuis in de Bosdorp kijken waar ze bleef. Daar ontdekte hij het drama: Petra en Maika (3) lagen dood in de keuken. Moeder Petra was de keel overgesneden en dochtertje Maika was met meerdere messteken omgebracht. Vader Andy vonden ze verhangen terug in de schuur. Alleen zoontje Wilco werd ongedeerd uit het huis gehaald. Hij zat in een kinderstoeltje in de keuken, vlak naast zijn dode mama en zusje. De peuter werd overgebracht naar het ziekenhuis en wordt momenteel opgevangen door familie.
Waarom Andy Roelandt enkel zijn zoontje spaarde tijdens zijn wanhoopsdaad, is niet duidelijk. Hij liet ook geen afscheidsbrief achter. Het parket van Dendermonde zoekt het motief in familiale problemen. Sinds begin dit jaar was het echtpaar aan het scheiden. Volgens naaste buurman Tom Vanderveken merkte hij vorige zondag dat Roelandt in de put zat. ,,Hij leed duidelijk onder de breuk. Ik zei hem dat ze met elkaar moesten praten. Wat kon ik meer doen?"

Mensenschuw

Andy Roelandt - arbeider van een groot aannemersbedrijf in Lokeren - kwam zijn twee kinderen elk weekend bezoeken voor een uitstapje. Buren zagen de kinderen gisterochtend vroeg nog spelen in de tuin. Daaruit blijkt dat Roelandt de gruwelijke feiten pas later op de dag pleegde. De buurtbewoners reageren aangeslagen. Volgens hen konden Petra en Andy nog best met elkaar opschieten. ,,We waren zelfs verrast toen ze uit elkaar gingen, want die twee waren twee handen op één buik. Ze hebben samen veel meegemaakt. Vlak na de geboorte van Wilco sukkelde het kleintje met zijn gezondheid. Iets met zijn bloed. Andy en Petra trokken zich tijdens die periode enorm aan elkaar op en waren maar wat blij toen het jongetje genezen werd verklaard." Overburen Ludo Maes en Lilianne Wuytack hadden vrijdagavond Petra nog over de vloer. ,,Ze repte met geen woord over problemen of een ruzie met Andy. We begrijpen niet dat hij tot zoiets in staat was. Hij was eerder stil en teruggetrokken, zelfs een beetje mensenschuw." Nog volgens het parket stond het echtpaar niet bekend bij politie en gerecht. Kennissen en vrienden legden gisteren kort na het drama al bloemen neer aan het huis van de slachtoffers. De familie van Petra Maras verkoos gisteren niet te reageren.

Bron: Het Nieuwsblad Bjorn MAECKELBERGH & Danny BONTINCK 11/06/2006

2 februari 2006
Christian W. (38) in Temse doodt zijn vriendin Priscilla C. (47), hun twee zonen Christopher (14) en (Randy 12) en hun geadopteerde dochtertje Yakina (7). Hij plaatst barbecuevuurtjes vlakbij hun slaapkamer. De kinderen stikken. Daarna pleegt hij zelfmoord. Het paar was uit elkaar gegaan en de man kon dat blijkbaar niet verkroppen.

4 oktober 2005
In Koksijde doodt Raoul Lhoir (44) doodt zijn drie kinderen Laura (9), Gauthier (7) en Audrey (5). Hij schiet de kinderen en daarna ook zichzelf dood. Zijn echtgenote Valerie, moeder van de kinderen, had hem verlaten en dat kon de man niet aan.

13 maart 2005
Hilde Paepe (35) uit Roeselare doodt haar vijfjarige dochtertje Romy en pleegt daarna zelfmoord. De vrouw kon niet verkroppen dat haar man bezoekrecht kreeg.

13 november 2004
Amissa Kazengwa (46) uit Sint-Jans-Molenbeek rijdt met zijn wagen naar Brussegem. In de wagen zitten zijn kinderen Hélène (4), Arnold (5), Rashidi (14), Sakina (15) en Salumu (17). Kazengwa heeft ze verdoofd. In Brussegem gooit hij benzine over de wagen en steekt hem in brand. Kazengwa zelf en zijn kinderen komen om.

1 september 2003
Een dokter van Syrische afkomst wurgt in Vilvoorde zijn zoontje van zeven en dochtertje van vijf. Daarna verhangt hij zichzelf. Ook hier lagen echtelijke spanningen aan de basis van het drama.

11 december 1999
De ex-bankdirecteur Frans Brems (43) uit Langdorp vermoordt zijn vrouw Monique Willems (43) en hun twee kinderen Lies (20) en Leen (14). De man had financiële problemen, zo blijkt uit een afscheidsbrief.

17 februari 1999
Freddy Bilsen (47) uit Linden Lubbeek doodt zijn vrouw Gisèle Pauly (48) en hun kinderen Eva (13) en Sara (17) met een hakbijl. Daarna pleegt hij zelfmoord.

26 november 1995
De gynaecoloog Yves Van Trappen (35) schiet in de vroege ochtend zijn vrouw Leen (35) en hun drie kinderen Laura (6), Eline (4) en Anne-Sophie (2) dood in hun huis in Deerlijk. Allevier worden ze gedood in hun slaap. Een uur later pleegt Van Trappen zelfmoord. Het motief wordt nooit duidelijk. (me)

Bron: Het Nieuwsblad 01/03/2007

''Wanhoopsdaad vaak door ernstige depressie''

BRUSSEL - Een wanhoopsdaad zoals die in Nijvel, waarbij vijf kinderen vermoedelijk door hun moeder om het leven werden gebracht, wijst meestal op een ernstige depressie bij de uitvoerder. Dat zegt professor Kees van Heeringen, hoogleraar psychiatrie en directeur van de eenheid zelfmoordonderzoek van het Universitair Ziekenhuis Gent, woensdag in een reactie op het familiedrama in Nijvel.

Volgens de professor is het niet abnormaal dat mensen die een zelfmoordpoging ondernemen of effectief zelfdoding plegen hun kinderen daarbij betrekken. "Ze willen hun kinderen met zich meenemen omdat ze hen niet willen achterlaten", aldus professor Van Heeringen.

Mensen met een depressie hebben volgens de arts meestal een "zwartgallig toekomstbeeld" en zien de wereld om zich heen ook als "hopeloos en zwart". Volgens Van Heeringen zijn die gevoelens soms zo sterk dat ze de motivatie vormen om tot zelfdoding over te gaan.

Bij de wanhoopsdaad zelf zijn de mensen over het algemeen wel bij bewustzijn, al wordt hun daad gekleurd door de depressie. Als zou blijken dat de vrouw uit Nijvel daadwerkelijk haar vijf kinderen om het leven heeft gebracht en het drama zelf overleeft, wacht haar volgens Van Heeringen een heel moeilijk proces om weer met zichzelf in het reine te komen.

Professor Van Heeringen meent niet dat dergelijke familiedrama’s toenemen, maar wijst wel op het gevaar van "clustering" van het fenomeen. "Door onder meer de overdreven aandacht in de media voor dergelijke zaken wordt de drempel voor potentiële daders om hetzelfde te doen lager", verduidelijkt hij.

"Er moet veel meer gewezen worden op het feit dat suïcide te voorkomen is en dat voor potentiële suïcidale mensen altijd hulp en behandelingen bestaan", besluit hij.

Bron: Het Nieuwsblad bvb (belga) 28-02-2007

Geen leven meer - Zondag 1 oktober 2006  (Panorama - CANVAS om 20.00 uur)

Bekijk hier de TRAILER (Windows Media Video)

Bekijk hier de volledige reportage (Windows Media Video)

Omdat er geen officiële cijfers over het aantal gezinsdrama's in Vlaanderen bestaan , stelde Panorama een lijst samen van de gezinsdrama's van de afgelopen 12 jaar, op basis van krantenartikels. Vaststelling: het aantal gezinsdrama's neemt toe.
Tussen '92 en '98 telt Panorama 52 familiedodingen, tussen '99 en 2005 maar liefst 94. "En dat moeten we niet toeschrijven aan zogezegd verhoogde belangstelling van de media," zegt gerechtspsychiater Roger Deberdt. "Het fenomeen is zo spectaculair dat de kranten er twintig jaar geleden ook melding van maakten."

Panorama reconstrueert drie opmerkelijke familiedodingen aan de hand van getuigenissen van familieleden, intimi én de politiemensen die de eerste vaststellingen deden: de zaak Brems in Langdorp (1999), de zaak Callens in Eke (2002) en de zaak Van Trappen in Deerlijk (1995).

Bankier Frans Brems ontneemt in 1999 zijn echtgenote en twee tienerdochters net voor Kerst het leven en pleegt daarna zelfmoord. Het dorp was in shock, het gezin Brems stond bekend als een modelgezin. "Hij schrijft in zijn afscheidsbrief dat hij in de put zat omdat hij vond dat hij professioneel gefaald had," zegt zijn vader Karel Brems. "Maar wij hebben nooit gemerkt dat hij er zo sterk onderdoor was gegaan. Zelfs dokters bij wie hij hulp zocht, stuurden hem na een dag opname naar huis."

De meeste gezinsdrama's spelen zich af in vrij gegoede milieus, in wijken met mooie villa's en verzorgde voortuintjes. De daders zijn meestal mannen tussen 35 en 45 jaar, op het toppunt van hun professionele carrière.

Naar buiten vormen zij het ideale gezin maar achter een façade van schone schijn gaan vaak relatieproblemen of ernstige financiële problemen schuil. Er dreigt ontslag op het werk of er is grote onvrede met de professionele situatie. Meestal is er een depressie, goed verborgen voor de buitenwereld. De omgeving mist vaak de signalen die het drama hadden kunnen aankondigen. "Omdat mensen hun problemen niet meer bepraten met vrienden en familie, ze trekken zich terug achter hun vier muren", zegt professor Franz Baro, een expert die voor de WHO werkt.

En niet alleen vrienden en familie missen signalen, dat is ook het geval in de hulpverlening. "Bij gezinsdrama's zie je vaak een gemengde problematiek: agressie bij de man, depressie bij vrouw, leermoeilijkheden bij de kinderen op school, enzovoort."

"Heel wat instanties en hulpverleners werken goedbedoeld naast elkaar, waardoor de ernst van de zaak dan onopgemerkt blijft", zegt professor Franz Baro. "De huisarts die de vrouw behandelt, weet niets van de psychiater die de man begeleidt of de schoolpsycholoog die aan de leerproblemen van het kind werkt."

"Er moet dus meer overleg en uitwisseling van dossiers plaatsvinden. Alleen als al die krachten gebundeld worden, kunnen we die probleemgezinnen helpen en misschien een aantal drama's voorkomen."

CANVAS: PANORAMA Zondag 1 oktober 2006.
Begintijd: 20.00
Eindtijd:21.05
DOCUMENTAIRE:
Inhoud: Een reportage van Bart Beckers over gezinsdrama's. Wetenschappelijke bewijzen zijn er niet, maar uit onderzoek blijkt dat het aantal gezinsdrama's toeneemt. Elke keer weer veroorzaakt zo'n drama een opstoot van persaandacht, maar daar blijft het vaak bij. Dergelijke zaken worden nauwelijks onderzocht en zo snel mogelijk gesloten. 'Geen leven meer' is een pleidooi om het fenomeen ernstiger te nemen. Om de omstandigheden die tot deze daad hebben aangezet te ontrafelen, om mogelijke volgende drama's te kunnen voorkomen.


 

Ruzie kun je op verschillende manieren maken, maar uiteindelijk gaat het erom dat je er samen uitkomt. Of het erover eens bent dat iets niet valt op te lossen. Hoe maak je goed ruzie en wat kun je beter niet doen?

Ruziestijlen  
Laten we met dat laatste beginnen: wat zijn nu de slechtste manieren om ruzie te maken?

1. Ruzie vermijden

Je partner kaart een probleem aan en je doet net alsof je neus bloedt. Daar heb je verschillende tactieken voor:
Telkens over iets anders beginnen.
Even niets meer van je laten horen.
Doen alsof je druk bezig bent met je werk, familieproblemen of iets anders.
Meteen toegeven en op een later moment toch je gelijk proberen te halen.
Je schiet juist in de verdediging en er ontwikkelt zich een ellenlange discussie.
Voor de tegenaanval kiezen: je valt je partner op een ander punt aan en zorgt ervoor dat de ruzie daarover gaat. Ook nu wordt het daadwerkelijke conflict vermeden.

2. Agressief gedrag

In dit geval worden ruzies niet vermeden, maar tot op het bot afgekloven. Hoe gaat dat in zijn werk?
Tijdens een ruzie gooi je je partner van alles voor de voeten. Je wrijft hem of haar in wat er de laatste tijd allemaal fout is gegaan, en haalt met evenveel gemak en energie oude koeien uit de sloot.
Je klaagt niet alleen over het gedrag van je partner, maar je valt hem of haar ook persoonlijk aan. In het ergste geval gebruik je ook scheldwoorden.
Je bent continue op zoek naar fouten in de ander, en daar maak je ruzie over.
Je bent heel competitief ingesteld en probeert telkens van je partner te winnen: je weet het allemaal beter, je drijft je zin door, je schreeuwt nog harder tijdens een ruzie en je houdt het het langste vol, totdat de ander uiteindelijk toegeeft. Of op een dag opstapt.

Hoe het beter kan

Gelukkig, er zijn ook andere manieren om ruzie te maken. Zeven tips over hoe het beter kan:
1. Beheers jezelf: een woedeaanval voel je van tevoren aankomen. Neem even een time-out om jezelf te kalmeren. Haal diep adem en denk voor een paar momenten aan iets anders. Ga voor jezelf na waarom je zo kwaad bent en probeer dat te verwoorden.
2. Is je partner juist boos op jou? Luister dan goed naar wat hij of zij zegt en herhaal dat om duidelijk te maken dat de boodschap is overgekomen. Benoem ook de emotie die je bij de ander ziet: "Ik zie dat je gekwetst/boos/wrokkig bent." Zeg dat op een begripvolle manier, en niet alsof je boven je partner staat omdat jij niet emotioneel bent.
3. Probeer het probleem zo helder mogelijk te krijgen en zorg dat het alleen daarover gaat. Als je partner over andere dingen begint, kap dat dan op een vriendelijke manier af. Eerst moet dit probleem worden opgelost.
4. Maak geen verwijten in de trant van: 'Jij doet ook altijd dit of dat.'
5. Wat je zegt ben jezelf: je herkent de negatieve trekjes van je partner, omdat…je die meestal zelf ook hebt!
6. Loop niet boos weg. Je kunt wel zeggen dat jullie er op dit moment niet uitkomen en dat je er graag een andere keer over verder wil praten. Blijf dit net zolang herhalen, totdat de ander daar akkoord mee gaat. Laat je niet verleiden om opnieuw in de ruzie te stappen. Ga ook niet in op dreigementen van de ander: 'Dit moet nu worden opgelost, anders ga ik bij je weg.'
7. En mocht het eens helemaal uit de hand lopen: wees niet te beroerd om als eerste je excuus te maken. Het mooiste is natuurlijk als je er na afloop met je partner flink om kunt lachen, dan weet je zeker dat jullie relatie wel wat kan hebben!

Familieachtergrond

Van je ouders krijg je heel wat mee, dus ook hun manier van ruzie maken. Ga eens voor jezelf na hoe er vroeger bij jou thuis ruzie werd gemaakt. Werd je vader om het minste geringste driftig? Dan is de kans groot dat ook jij niet geleerd hebt je goed te beheersen. Of je bent juist te beheerst omdat je een enorme hekel aan driftbuien hebt gekregen. Het kan ook zo zijn dat je het daardoor eng vindt om met de woede van anderen geconfronteerd te worden.
Of misschien maakten je ouders juist op een heel passieve manier ruzie: met onderhuidse steken onder water, het trekken van een verongelijkt gezicht, het maken van verwijten, of het dagen lang niet tegen elkaar praten. Ook dan heb je waarschijnlijk niet geleerd om rechtstreeks te zeggen wat je op je lever hebt en dat op een gezonde manier uit te vechten.

Maar wees niet getreurd, oefening baart kunst. Stort je dus vol goede moed in de volgende ruzie!

Meer informatie op www.ruziemet.nl